کرونایی ها فریاد نمی زنند!

به گزارش وبلاگ گردشگری، در یک شب سرد روزهای پایانی زمستان که ثانیه ها چون ساعت می گذشتند تمام تنم کرخت شد و نفسم بالا نیامد. نفس ها چون پرنده ای زخمی از قفس شکسته به سختی رها می شوند و هیچ توانی برایم باقی نمانده است. خدایا چرا من!؟

کرونایی ها فریاد نمی زنند!

به گزارش وبلاگ گردشگری ناگهان سکوت سنگینی تمام جهان را فرا گرفت، نمی دانم چه کسی بلندبلند خندید و اینگونه غم بیدار شد. نهال عمرم بازیچه دست بادی شده که از ریشه برکندن من نیز راضی اش نمی نماید. تب به ملاقاتم آمد و فضای خانه پر شد از بوی نیستی.

این روزها که بیماری همه گیر کرونا تمام جهان را فراگرفته خیلی ها آرام و بی صدا در حال نبرد با این غول ریزنقش هستند و در خیال خود و با ترس از اینکه مبادا فردا روز خانواده و اطرافیان شان انگشت نمای شهر شوند در خفا بدون هیچ دارو و درمانی درد می کشند و دم نمی زنند.

خوفِ رانده شدن از جامعه و تنهایی بزرگترین علت نگفتن دردهای شان است و با این باور غلط سختی های بیماری را برای خود دوچندان می نمایند.

در این رابطه با یکی از این افراد صحبت کوتاهی داشتیم. دختری که به غیر از مادر پیرش کسی را ندارد و اواخر اسفند متوجه شد که در بندبند وجودش چیزی در حال نفوذ کردن است و پایه اش را چون موریانه می خورد.

هر روز مرگم را از خدا می خواستم

لیلا، شهفرایند خرم آبادی در گفت وگوی تلفنی با خبرنگار فارس از ابتلایش به کرونا در حالی که هنوز خیلی حال مساعدی ندارد، می گوید: آخرین چهارشنبه قبل از عید به یک باره حالم بد شد و نای راه رفتن هم نداشتم.

وی با بیان اینکه تمام بدنم درد می کرد و خواب هم نداشتم، اضافه نمود: اصلا نمی توانستم از جای خود بلند شوم و انگار فلج شده بودم.

لیلا با همان صدای گرفته ادامه می دهد: قفسه سینه ام درد می گرفت و نفسم بالا نمی آمد؛ حتی موقع اذان صبح به طور کامل قطع می شد.

این بیمار کرونایی در ادامه صحبت ها و جمله بندی های کوتاه خود می گوید: تا به حال سه بار نفسم قطع شده و تمام بدنم از جمله سر و کمرم هم درد می کرد.

وی با بغضی که روزهاست مهمان گلویش شده بیان می نماید: هر روز مرگ خودم را از خدا می خواستم. آخر من چه گناهی کردم که این طور باید زجر بکشم!؟

لیلا که به جز مادر پیرش کسی را ندارد، از سوختن چون شمع او بر بالین جگرگوشه اش می گوید: بیشتر دلم برای این بنده خدا می سوخت که کاری از دستش جز گریه برنمی آمد. بیشتر اوقات نمی گذاشتم بالای سرم بیاید اما باز از دور آغاز به ریختن اشک می کرد.

این جوان خرم آبادی گفت: اشکانش بر دلم تیغ می کشیدند و شرمنده بودم از اینکه برای این پیرزن جز غم چیز دیگری ندارم.

از او پرسیدم که چرا دکتر نرفتی و یا حتی با اورژانس تماس نگرفتی که اینقدر زجر نکشی و گفت: خوب می ترسم من را ببرند و مادرم تنها بماند، کسی نیست کنارش باشد و او از غصه دق می نماید.

لیلا، جان پدر فوت شده اش را قسم می خورد و ادامه می دهد: تمام ترسم برای تنها ماندن این پیرزن است، با خودم فکر می کنم بعد از من چه بلایی سرش خواهد آمد؟

در ادامه از این جوان خرم آبادی مبتلا به کرونا حال فعلی اش را پرسیدم و او اعلام کرد: در حال حاضر بهتر از روزهای قبل هستم اما باز ضعف و بی حالی را دارم.

مکالمه من به خاطر بی حالی و ضعف لیلا کوتاه تمام شد اما در آخر باید گفت که زیر پوست این شهر خیلی از مردم بی صدا در حال تحمل این درد منحوس هستند و از ترس تنها شدن دم برنمی آورند. لیلا تنها یکی از این افراد بود که روزهاست در حال دست و پنجه نرم کردن با این بیماری و نبرد برای بودن است. به نظر می رسد در کنار هشدارهایی که داده می گردد باید جامعه را به لحاظ روانی آماده کرد و به این مقوله کمتر پرداخته شده است. بایستی آموزش داد که کرونا یک بیماری است. استرس و نگرانی بعضی مبتلایان از اینکه نکند جامعه نگاه بدی به من داشته باشد و یا ترس از تنهایی و طرد از دیگران فقط باعث دشواری بیشتر فرایند بهبود می گردد. در سرانجام با آرزوی شفای تمامی بیماران، امیدواریم این روزها مردم توصیه ها را جدی تر بگیرند و با همکاری بیشتری نگذارند چراغ هیچ خانه ای خاموش گردد.

گزارش از سمیرا عزیزی - خبرگزاری فارس

منبع: همشهری آنلاین

به "کرونایی ها فریاد نمی زنند!" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "کرونایی ها فریاد نمی زنند!"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید